Συνέντευξη με τον Χρήστο Αγνουσιώτη

  • 09 Ιανουαρίου 2021

Επόμενος στην σειρά συνεντεύξεων είναι ο αθλητής ορεινού τρεξίματος, Χρήστος Αγνουσιώτης. Ο Χρήστος που, σαν το καλό κρασί, βελτιώνεται με την πάροδο του χρόνου, έχει πραγματοποιήσει καλές εμφανίσεις σε γνωστούς αγώνες ορεινού δρόμου στην Ελλάδα. Τον ευχαριστούμε θερμά που δέχθηκε να απαντήσει στις ερωτήσεις μας και να μοιραστεί μαζί μας τις εμπειρίες του.
Ευχόμαστε στον Χρήστο να συνεχίσει να "οργώνει" τα βουνά για όσο χρόνο τον ευχαριστεί και να είναι πάντοτε υγιής!!!
Ας δούμε τις απαντήσεις του παρακάτω.

1. Ποια ήταν τα πρώτα σου ερεθίσματα σε σχέση με τον αθλητισμό, πως, ποτέ και που ξεκίνησες;
Ο πατέρας μου όταν ήταν μικρός ήταν αρκετά αθλητικός και έκανε ακροβατικά και ενόργανη γυμναστική, είχα αρκετά ερεθίσματα από αυτόν που τον είχα σαν πρότυπο αλλά επίσης ο αδελφός της μητέρας μου ήταν ο μαραθωνοδρόμος της οικογένειας (τότε που έτρεχαν στην κλασσική 50 άτομα) και μου έβαλε το «μικρόβιο» του αθλητισμού από πολύ νωρίς.
Τα πρώτα μου βήματα έγιναν όταν ήμουν περίπου 12-13 χρονών στον Μαγνησιακό ΑΣ Βόλου. Δεν έχω πολλές αναμνήσεις αλλά θυμάμαι ότι ήμουν αρκετά γρήγορος για το τοπικό επίπεδο και για την ηλικία μου. Το ίδιο και ο δίδυμος αδελφός μου. Έκανα επίσης άλμα εις μήκος. Ο 1ος μου αγώνας ήταν για το Πανθεσσαλικό πρωτάθλημα 3 χιλιόμετρα ανώμαλου, νομίζω στα Τρίκαλα.
Όλα αυτά διακόπηκαν κάπως απότομα στα 15 όταν φύγαμε οικογενειακώς στο εξωτερικό και αργότερα επικεντρώθηκα στα διαβάσματα και στις σπουδές μου. Ωστόσο ποτέ δε σταμάτησα να αθλούμαι απλά άλλαξα κατευθυνση και έπαιζα για πολλά χρόνια μπάσκετ.
Κάπου το 2009 σκέφτηκα έτσι ξαφνικά να τρέξω στη κλασσική διαδρομή του Μαραθώνιου της Αθήνας. Από τότε δε σταμάτησα να τρέχω και να βελτιώνω τη φυσική μου κατάσταση.

2. Τι απολαμβάνεις περισσότερο από την ενασχόληση σου με τον αθλητισμό;
Το τρέξιμο είναι ένα είδος διαλογισμού, μια δωρεάν ψυχανάλυση, ίσως το καλύτερο δώρο που έχω κάνει στον εαυτό μου. Τα τελευταία χρόνια τρέχω κυρίως βουνό οπότε σίγουρα αυτό που απολαμβάνω περισσότερο είναι η εναλλαγή του τοπίου, η ομορφιά της φύσης, η ευεξία και η ενέργεια που νιώθω, ακόμη και μετά από μία έντονη προπόνηση.

3. Ασχολήσε κυρίως με το ορεινό τρέξιμο, για ποιους λογούς το προτιμάς έναντι του δρόμου;
Όπως προανέφερα ξεκίνησα ως λάτρης του δρόμου και των φλατ αποστάσεων. Παράλληλα όμως εκείνο το διάστημα είχα αρχίσει να έχω μια έντονη αγάπη προς τα βουνά και τις πεζοπορίες. Κάπου στον Όλυμπο ένα καλοκαίρι έτυχε να πέσω πάνω στον αγώνα του Olympus Marathon και έτσι τυχαία ανακάλυψα ότι υπάρχει αυτό το επιβλητικό άθλημα. Οι λόγοι είναι προφανείς. Φύση, καθαρός αέρας, εναλλαγές εικόνων και κυρίως γαλήνη και ηρεμία. Κάτι που οι άνρθωποι της πόλης δύσκολα βρίσκουμε στους έντονους ρυθμούς της. Ενας ακόμη λόγος είναι οι φιλίες που έχω δημιουργήσει στον χώρο αυτόν. Με μπροστάρη τον μέντορά μου Νίκο Κωστόπουλο και την ορεινή μας παρέα δεν βρίσκω κανένα λόγο να τρέξω στον δρόμο.

4. Τι σε παρακινεί να προπονηθείς ;
Όταν πρωτοξεκίνησα το ορεινό τρέξιμο κάπου το 2015 θα έλεγα ότι με παρακινούσε η παρέα αλλά και η αγωνία για το άγνωστο αυτό ταξίδι. Μέχρι και σήμερα δεν έχω χάσει την συγκίνηση και την όρεξή μου. Πρώτα από όλα γιατί τα βουνά μας και τα μονοπάτια μας είναι ατελείωτα αλλά και γιατί συνεχώς μέσω αυτών και των προπονήσεων μου επεκτείνω τα όρια και τις αντοχές μου.

5. Ποιο είναι το καλύτερο κομμάτι σε έναν αγώνα;
Θα έλεγα τα τεχνικά και δύσκολα μονοπάτια. Όσο πιο τεχνικά και επικίνδυνα είναι τόσο πιο πολύ με εξιτάρει να πιέσω τον εαυτό μου στο 100%. Αλλά στο τέλος θα έλεγα τα χαμόγελα οι κουβέντες και τα γέλια με αγαπημένους φίλους που είτε βρισκόμαστε παρέα μέσα στον αγώνα, είτε στην εκκίνηση ή στον τερματισμό. Νιώθουμε πάντα σαν μικρά παιδιά. Αυτή η χαρά και η απίστευτα ευχάριστη ψυχοσωματική κατάσταση που βιώνουμε ειναι αυτό που μου μένει μετά απο κάθε αγώνα.

6. Τι συναισθήματα νιώθεις όταν έχεις δώσει το 100% σε έναν αγώνα;
Προσθέτοντας όλα τα παραπάνω, μαζί με μια καλή επίδοση καταλαβαίνει κανείς ότι τα συναισθήματα που σου προσφέρει αυτό το άθλημα είναι απερίγραπτα. Με μια λέξη θα έλεγα νιώθω πάντα γεμάτος και ευγνώμων.

7. Υπάρχει κάποιος αθλητής-είδωλο για εσένα;
Είναι δύσκολη ερώτηση γιατί θεωρώ ότι είναι πολλοί. Σε Ελλάδα τουλάχιστον θα αναφέρω αυτούς που θαύμαζα όταν πρωτοξεκίνησα. Ήταν ο Σταύρος Στεφανής και ο Γιώργος Διαλεκτός που τυχαίνει να είναι και πολύ καλοί μου φίλοι πλέον. Επίσης δεν γίνεται να μην αναφέρω και τους Φώτη Ζησιμόπουλο και Δημήτρη Σελέτη οι οποίοι πέρα από τρομεροί αθλητές είναι και απίστευτοι χαρακτήρες. Για τον εξωτερικό θα πω τον Jim Walmsley.

8. Ποιοι είναι οι 3 μεγαλύτεροι στόχοι σου;
Πρώτα από όλα, όπως μέσα από όλες τις πράξεις και τις δραστηριότητές μου, έτσι και μέσα από τον αθλητισμό, στόχος μου είναι να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος.
Σε αγωνιστικό επίπεδο έχω ως στόχο έναν καλό χρόνο στον Olympus Marathon. Πέρα άπο το ότι γίνεται στο αγαπημένο μου βουνό, αντικειμενικά είναι ο αγώνας των αγώνων!
Προπονητικά στόχος μου είναι να βελτιώσω τις ανηφόρες μου.

9. Πόσο σημαντική είναι η υλική υποστήριξη ενός αθλητή για την προαγωγή του αθλήματος;
Με βάση την προσωπική μου εμπειρία κάθως έχω υπάρξει και χωρίς αλλά και με υλική υποστήριξη είναι μία έξτρα βοήθεια για να συνεχίζεις να προπονείσαι και να βελτιώνεσαι. Η απουσία υλικής υποστήριξης και πόρων είναι πολύ πιθανό να καταστήσει απαγορευτική την ενασχόληση με το ορεινό τρέξιμο σε επίπεδο πρωταθλητισμού. Η φθορά ρούχων και παπουτσιών είναι μια πραγματικότητα σε καθημερινή βάση, ειδικά όταν η πρόπόνησή σου ξεπερνά τα 100χλμ την εβδομάδα και μάλιστα σε κακοτράχαλα μονοπάτια.
Επιπλέον υπάρχει μια ηθική προέκταση στην υλική υποστήριξη ενός αθλητή. Αφενώς τρέχουμε γιατί το αγαπάμε και είμαστε όλοι εραστές του ορεινού τρεξίματος αλλά όταν έρχεται αυτού του είδους η υποστήριξη νιώθεις κάποια παραπάνω ικανοποίηση. Θα έλεγα ότι λειτουργεί και ως boost οπότε σίγουρα είναι πολύ σημαντική.

10. Ποιες είναι οι 3 αγαπημένες σου διοργανώσεις στην Ελλάδα;
Μακράν η αγαπημένη μου διοργάνωση είναι το Ziria Race to the Sky, στο πανέμορφο βουνό της Ζήρειας. Πέρα από το φυσικό κάλος της περιοχής, αποτέλεσε για εμένα τον 1ο αγώνα βουνού το 2015, όταν γνώρισα την Ασημίνα Συλαίου και με μύησε στα μυστικά του ορεινού τρεξίματος. Ένας ακόμη αγώνας που ξεχωρίζω είναι το AlpamayoPro trail race, γιατί μου αρέσει το σκληροτράχυλο τερέν του αγώνα. Το θεωρώ ίσως τον πιο δύσκολο 25αρι αγώνα στην Ελλάδα. Τρίτο μάλλον θα πω τη τέλεια διοργάνωση του αγώνα στο Τείχιο Δωρίδος το Tihio Race & το 3ήμερο stage των 17, 50 και 30 χιλιομέτρων.

11. Τι συμβουλή θα έδινες σε κάποιον νέο στο ορεινό τρέξιμο και σε κάποιον που δεν τρέχει;
Η συμβουλή μου σε έναν νέο στο χώρο, είναι να ακουει το σώμα του και να τρέχει για να το απολαμβάνει. Μη ξεχνάμε τον πρωταρχικό λόγο που ξεκινήσαμε όλοι μας να τρέχουμε: για την απόλαυση και την αγάπη μας προς την φύση και τα βουνά. Σίγουρα μια ομάδα και ένας σωστός προπονητής μπορεί να μεγιστοποιήσει αυτή την απόλαυση και να σε κάνει να λαχταράς κάθε βδομάδα να έρθει η Κυριακή και να τρέξεις το long σου στο αγαπημένο σου βουνό, παρέα με τους φίλους σου.