Συνέντευξη με τον Μανώλη Πούρικα

  • 17 Νοεμβρίου 2020

Ο επόμενος αθλητής που απάντησε στις ερωτήσεις μας, ο δικός μας, Μανώλης Πούρικας. Ο νεαρός αθλητής από την Ελασσόνα έχει καταφέρει πολλά, και στο βουνό και στον στίβο, σε σύντομο χρονικό διάστημα και δεν σταματάει να μας εκπλήσσει. Ευχαριστούμε τον Μανώλη, αθλητή της ομάδας μας, που απάντησε στις ερωτήσεις μας και μοιράστηκε τις εμπειρίες του. Του ευχόμαστε να πετυχαίνει πάντοτε τους στόχους του και να μην σταματά πουθενά!!!
Ας δούμε τις απαντήσεις του παρακάτω...

1. Ποια ήταν τα πρώτα σου ερεθίσματα σε σχέση με τον αθλητισμό, πώς, πότε και πού ξεκίνησες;
Το πρώτο ερέθισμα ήλθε στην Α’ Γυμνασίου όταν ξεκίνησα να παίζω μπάσκετ στην τοπική ομάδα. Οι μέρες που για κάποιο λόγο δεν είχε προπόνηση η ομάδα συνήθως με έβρισκαν να τρέχω για να διατηρώ τη φυσική μου κατάσταση. Το τρέξιμο πήρε τη θέση του μπάσκετ στην αρχή της Β’ Λυκείου (Αύγουστος 2015) με τη σπίθα να έχει ανάψει μερικούς μήνες πιο πριν που χωρίς εξειδικευμένη προπόνηση είχα κερδίσει έναν σχολικό αγώνα. Έπειτα, θεώρησα πως με το σωστό πλάνο και αρκετή δουλειά θα μπορούσα να κυνηγήσω τις όποιες διακρίσεις θεωρούσα πως άξιζα. Ήταν μια σκέψη φιλόδοξη και συνάμα «αλαζονική» (με την ευγενική υφή της λέξης), αλλά απ’ ό,τι ο ίδιος έκρινα, το ρίσκο να απαιτήσω πράγματα από τον εαυτό μου θα έβγαινε σε καλό. Ο προπονητής μου Θοδωρής Δαβιώτης, συντοπίτης, και όσο ακόμη ο ίδιος σπούδαζε στο ΤΕΦΑΑ, έπαιξε τον κυρίαρχο ρόλο στο να δώσω την ευκαιρία στο τρέξιμο να με κερδίσει. Δεν υπήρχε στάδιο στην πόλη μου την Ελασσόνα συνεπώς στην ερώτηση «που;», απαντάμε «σε έναν παλιό αγροτικό δρόμο της Ελασσόνας οι δρομικές προπονήσεις, και στο δάσος του αναψυκτηρίου οι υπόλοιπες».

2. Τι απολαμβάνεις περισσότερο από την ενασχόληση σου με τον αθλητισμό;
Ο αθλητισμός αποτελεί μια αγνή μορφή εκτόνωσης και έκφρασης, έναν τρόπο να ξεφύγεις από ό,τι σε απασχολεί, ένα παράθυρο διαλογισμού αν το δούμε από τη σκοπιά του τρεξίματος. Είναι ένα σχολείο που διδάσκει αρετές και που κάθε σταγόνα ιδρώτα είναι ένα νόμισμα στον πιο πολύτιμο κουμπαρά των ανθρώπων, τον ίδιο τους τον εαυτό. Έχει να σου χαρίσει ταξίδια, φιλίες, αίσθημα ικανοποίησης και πληρότητας, γνωριμίες, συγκινήσεις, λοιπά έντονα συναισθήματα, εικόνες ξεχωριστές σε μακροπρόθεσμο επίπεδο, και σε καθημερινό επίπεδο έχει να σου χαρίσει ευφορία και ικανοποίηση που μόνο όποιος το βιώνει μπορεί να το καταλαβαίνει. Με λίγα λόγια στον αθλητισμό απολαμβάνω πως είναι πολλά παραπάνω από την εκγύμναση του σώματος, αρκεί να είσαι εκεί για να τα δεχθείς.

3. Τι σε παρακινεί να προπονηθείς ;
Υπάρχουν 2 τρόποι για να τηρείς ευλαβικά συνήθειες που απαιτούν έναν στοιχειώδη βαθμό αυτεπιβολής. Ο ένας πηγάζει από τα κίνητρα καθενός ενώ ο άλλος από την αυτοπειθαρχία. Ο τελευταίος τρόπος είναι εκεί για να σε «σώσει» όταν ξεμείνεις από κίνητρα. Προσωπικά, τα κίνητρα που έχω σαν οδηγό μέσα μου είναι να επιδιώκω πάντοτε να δώσω ό,τι καλύτερο μπορώ σε σχέση με τον οποιονδήποτε. Απολαμβάνω να γνωρίζω πως την ώρα που κάποιος ξεκουράζεται, εγώ είμαι εκεί να νικώ εκείνον και τον εαυτό μου παράλληλα. Μέσα μου είμαι αρκετά περίεργα «χτισμένος», και χωρίς να ξέρω πως προέκυψε αυτό, χαριτολογώντας, συχνά αναφέρω πως θα μπορούσα να ζήσω χωρίς φαγητό και νερό αλλά με τίποτα χωρίς την ύπαρξη πραγματικού ή έστω εικονικού ανταγωνισμού να με σπρώχνει. Στη λιγότερο ανταγωνιστική πλευρά του εαυτού μου, αυτό που με παρακινεί είναι η σκέψη πως κάποια στιγμή όλα τα καλά θα τελειώσουν (με φυσικό τρόπο ελπίζω) και πως πρέπει να συλλέξω όσες περισσότερες εμπειρίες μπορώ.

4. Υπάρχει κάποιος αθλητής-πρότυπο για εσένα; Αν ναι, πώς σε επηρεάζει;
Σαν δρομέας είμαι μια μίξη βουνού και ευθείας. Στο ένα κομμάτι θαυμάζω τον Kilian Jornet ενώ στο άλλο τον Eliud Kipchoge. Μοιράζονται τα παρακάτω κοινά: Ο καθένας στον τομέα του θεωρείται εξωγήινης προέλευσης, όπως επίσης συμφωνούν στη φιλοσοφία προσέγγισης του αθλήματος που λέει πως με πνεύμα καθαρό και σκληρή δουλειά δεν υπάρχει το ακατόρθωτο. Ενστερνίζομαι τις απόψεις τους αυτές και προσπαθώ να τηρώ όσα πηγάζουν από αυτές.

5. Τι συναισθήματα νιώθεις όταν έχεις δώσει το 100% σε έναν αγώνα;
Την ώρα της εξάντλησης σπανίως μπορείς να σκεφτείς κάτι πέραν του να περιμένεις να πέσουν οι παλμοί. Αφού συμβεί αυτό, ξεκινά να σε διακατέχει ένα αίσθημα ικανοποίησης που η προπόνηση σου αποδίδει, που τα φρένα μέσα σου δεν λειτούργησαν για να σε επιβραδύνουν και που ο ίδιος έγινες μάρτυρας ότι τα όρια τα θέτεις μόνος σου. Κάθε προηγούμενο 100% είναι μικρότερο από το νέο 100% του εαυτού σου που μόλις κέρδισες.

6. Ποια είναι η σημαντικότερη στιγμή στην αθλητική σου καριέρα; Περίγραψέ την σε εμάς.
Χωρίς να μπορώ να τις ξεχωρίσω, με χρονολογική σειρά έχουν ως εξής:
Φεβρουάριος 2016: στον 6ο μήνα που ασχολούμαι σοβαρά με το τρέξιμο, βρίσκομαι στην 2η θέση του Πανελληνίου σχολικού πρωταθλήματος ανωμάλου δρόμου. Συνήθιζα να βλέπω τα άτομα που κέρδιζαν μετάλλια στα πανελλήνια πρωταθλήματα ως κάτι άφταστο και ασυνήθιστο, όταν έγινα ένας από αυτούς κάτι μέσα μου με έβαλε σε ασταμάτητο κυνήγι.
Ιούνιος 2016: μου ανακοινώνεται ένα μεσημέρι τηλεφωνικώς πως θα τρέξω με τα ελληνικά χρώματα στο Παγκόσμιο σχολικό πρωτάθλημα στα 2.000m steeple. Η εμπειρία της εκπροσώπησης ήταν κάτι απερίγραπτο.
Μάιος 2018: κερδίζω το Tihio Race 20km και παίρνω το εισιτήριο για Ιταλία στο World Youth Skyrunning Champioship. Εκεί βρέθηκα και την επόμενη χρονιά. Καινούριες εικόνες, καινούριος κόσμος, επαφή με συνομήλικους αθλητές που με έκαναν να νιώσω πολύ μικρός.
Ιούνιος 2018: κερδίζω το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Εφήβων στα 3.000m steeple και την επόμενη μέρα βγαίνω 2ος στα 5.000m μπροστά στους δικούς μου ανθρώπους. Όταν σήκωσα το κύπελλο του πανελληνιονίκη που διαρκώς έβλεπα αλλά ποτέ δεν είχα αγγίξει, ένιωθα σα να πετώ στα σύννεφα

7. Ποιοι είναι οι 3 μεγαλύτεροι στόχοι σου;
1ος στόχος στο μυαλό μου είναι να καταφέρω όταν δεν θα τρέχω ανταγωνιστικά πια, να υπάρχει κάπου το όνομα μου, να καταφέρω να θεωρηθώ αξιομνημόνευτος, να υπάρξει κάποιος που θα μπορεί να πει πως του άρεσα ως άτομο και ως αθλητής.
Ο 2ος στόχος έχει 3 επίπεδα. Στον στίβο, να μεταπηδήσω από τις «μικρές» κατηγορίες (παίδων – εφήβων – νέων) στην άκρως ανταγωνιστική κατηγορία των ανδρών με κάποιο μετάλλιο όταν βρεθώ στην φυσική κατάσταση που θα το επιτρέπει. Στην άσφαλτο, να σπάσω σε 5άρι – 10άρι – Half και Μαραθώνιο τα φράγματα των 15:00 – 32:00 – 1:12:00 – 2:35:00. Στο βουνό, θα ήθελα πολύ να είμαι στις 5άδες των ορεινών μαραθωνίων στις «μεγάλες» διοργανώσεις της χώρας.
3ος στόχος είναι να μην σταματήσω να μπορώ να πιέζω τον εαυτό μου στα άκρα για τα επόμενα 15 χρόνια τουλάχιστον.
Τα παραπάνω φυσικά και φαντάζουν αδύνατα για την ώρα, αλλά έτσι λειτουργώ, στοχεύοντας όσο πιο μακριά γίνεται, με τη σωστή δουλειά καταλήγεις και όσο γίνεται μακρύτερα.
Σίγουρα όλα αυτά έχουν έναν κοινό παρονομαστή, το συνδυασμό υγείας και προγράμματος που να τα επιτρέπει.

8. Ποια είναι η αγαπημένη σου διοργάνωση/αγώνας στο βουνό και ποια στον δρόμο;
Από τη μέχρι τώρα εμπειρία μου με ενθουσιάζει η διοργάνωση του Αυθεντικού Μαραθωνίου με τους παράλληλους αγώνες, έχει μια ευχάριστη νότα η όλη «μάζωξη» στην προ-covid εποχή. Όσον αφορά το βουνό μπορώ να ξεχωρίσω τον «δικό μας» Faethon Olympus Marathon, το Zagori Mountain Running, και το Tihio Race.

9. Εάν επέλεγες κάποιο άλλο άθλημα εκτός του τρεξίματος, ποιο θα ήταν αυτό;
Αν ήταν ομαδικό θα γυρνούσα χωρίς πολλή σκέψη στο μπάσκετ. Αν όμως ήταν ατομικό, λόγω του ότι το τρέξιμο μου ενέπνευσε άπειρο σεβασμό απέναντι στην μοναχική/ ατομική προσπάθεια θα ήταν πιθανώς η ποδηλασία.

10. Πόσο δύσκολο είναι να συνδυάζεις τις σπουδές με τις προπονήσεις σου;
Στη δική μου περίπτωση τα πράγματα είναι σφιχτά, με στενό περιθώριο ευελιξίας. Φοιτώ στη Σχολή Τεχνικών Υπαξιωματικών Αεροπορίας με την ειδικότητα του Τεχνικού Μηχανικού Αεροσκαφών. Μια στρατιωτική σχολή έχει δικό της πρόγραμμα και δύσκολα θα κάνεις αυτά που εσύ ο ίδιος σκέφτεσαι, η απόκλιση από το οτιδήποτε απλά «δεν προβλέπεται». Συνεπώς θέτοντας σε προτεραιότητα τη φοίτηση, το τρέξιμο μέχρι την αποφοίτηση συμβαίνει στη μορφή συντήρησης βάση καθημερινών οδηγιών του προπονητή μου και προσπαθώντας να μην αφήνω το σώμα και το μυαλό να ξεχνούν. Όταν υπάρχει θέληση, πείσμα, πρόγραμμα και πειθαρχία, τα υπόλοιπα βρίσκουν το δρόμο τους.

11. Πόσο σημαντική θεωρείς ότι είναι η υλική και ψυχολογική υποστήριξη ενός νέου αθλητή για την εξέλιξή του;
Για την υλική υποστήριξη, ανάλογα με το background του καθενός η ανάγκη διαφοροποιείται. Προφανώς κάθε βοήθεια είναι καλοδεχούμενη. Ένα καλό που έχει το άθλημα μας είναι ότι αν έχεις μερικές αλλαξιές ρούχα προπόνησης για τις διάφορες συνθήκες και μερικά ζευγάρια παπούτσια, και ένα χρονόμετρο, δεν χρειάζεσαι πολλά παραπάνω. Στο κομμάτι της ψυχολογικής υποστήριξης τώρα, ο αθλητής είναι μια αυτοτροφοδοτούμενη μηχανή, το επιτάσσει η φύση του τρεξίματος. Αν χρειάζεται η βοήθεια κάποιου, συνήθως το κατάλληλο άτομο είναι ο προπονητής δεδομένου ότι η σχέση αθλητή – προπονητή έχει τα απαραίτητα συστατικά.

12. Τι συμβουλή θα έδινες σε κάποιον νέο στον χώρο του τρεξίματος;
Ακόμη κι αν δεν το επιδίωξε, θα ανακαλύψει έναν κόσμο ευεξίας και βελτίωσης της σκέψης. Θα μάθει πως ο μόνος τρόπος να εξελιχθείς είναι να σπρώχνεις «τον τοίχο» ξανά και ξανά. Κάποια στιγμή ο τοίχος αυτός, από ένα μισητό μέρος θα γίνει καθημερινό σημείο συνάντησης με τον καλύτερο εαυτό του.
Απλά ξεκίνα, αργά η γρήγορα θα βρεθείς κάπου όπου μόνο τρέχοντας θα έφτανες.